Ik keek op naar mijn man.
Hij stond bij de deur en keek ons aan, te moe om nog hoop te hebben.
‘Het is nog niet te laat om met de transplantatie te beginnen, toch?’ vroeg ik.
Hij gaf even geen antwoord.
Vervolgens wreef hij over zijn gezicht en zei: “We hebben nog tijd. Maar we moeten snel handelen.”
Ik kneep in de hand van de jongen.
“Oké,” zei ik. Mijn stem klonk vastberadener dan ik had verwacht.
“Bel ze dan. Reserveer de eerst beschikbare datum.”
