Een ware talisman tussen de vingers.
Het vijggebaar ging veel verder dan simpele alledaagse communicatie. Het droeg een veel diepere symbolische dimensie in zich. De gebalde vuist riep een gevoel van innerlijke kracht op, terwijl de verborgen duim een vorm van welwillende bescherming belichaamde.
Volgens sommige volksgeloofsovertuigingen had het de kracht om ongeluk, jaloezie of negatieve invloeden af te weren. Het fungeerde als een kleine, discrete talisman, die tevoorschijn werd gehaald in tijden van onzekerheid, bij emotioneel afscheid of wanneer het moeilijk was om afscheid te nemen.
Een gebaar dat van generatie op generatie wordt doorgegeven.
Met de tijd heeft het vijgengebaar zijn provocerende dimensie verloren en iets warmers gekregen. Iets intiemers. Bijna teder.
Grootmoeders verwerkten het vanzelfsprekend in spelletjes met hun kleinkinderen, en ouders gebruikten het om hen op een lieve manier te plagen. En soms, op belangrijke momenten – een vertrek op een perron, een afscheid op de stoep – drukte het alles uit wat woorden zelf niet konden vatten.
