Dat was niet nodig.
Want plotseling doemde een angstaanjagende mogelijkheid op.
‘Wat laten de beelden zien?’ vroeg ik.
Hij aarzelde.
Te lang.
En tot slot:
‘Het laat zien dat je opstaat,’ zei hij. ‘Het laat zien dat je… naar haar toe reikt.’
Mijn borst trok samen.
“En dan?”
‘Het valt uit,’ zei hij.
De kamer draaide rond.
“Uitgeschakeld?”
“Vlak voor de inslag.”
Dat sloeg nergens op.
Het sloeg nergens op.
‘Waarom viel het ineens uit?’ fluisterde ik.
Daniel schudde zijn hoofd.
“Ze zeggen dat het een storing was.”
Maar aan zijn stem te horen, geloofde ik dat niet.
En ik ook niet.
De dagen erna waren een aaneenschakeling van juridische vergaderingen, verklaringen en vragen.
Maar één detail bleef me maar bezighouden.
De beelden vallen weg.
Niet ervoor.
Niet erna.
Precies op het moment dat alles gebeurde.
Het was te precies.
Te toevallig.
Twee weken later kwam de onverwachte wending.
De politie heeft gebeld.
Ze hadden alle beelden teruggevonden.
Niet de bewerkte versie die Margarets advocaat heeft ingediend.
Het originele bestand.
En wat het aantoonde…
Alles is veranderd.
We zaten in een kleine observatieruimte op het station.
Daniels hand zat zo stevig om de mijne geklemd dat het pijn deed.
Het scherm flikkerde aan.
De video begon.
Daar waren we dan.
Diner.
Spanning.
Margaret aan het woord. Ik antwoord.
Alles precies zoals ik me herinnerde.
Dan
Het moment.
Ik stond op.
Margaret ging naar voren.
En dan—
De beelden zijn niet onderbroken.
Het ging verder.
