Hij duwde zijn negen maanden zwangere vrouw van een ijzige klif, puur om een levensverzekering van 50 miljoen dollar op te strijken. Vandaag, op de begrafenis waarvan ze denken dat het de mijne is, staat hij daar met zijn geheime minnares, grijnzend als een winnaar. Ze denken dat ik dood ben… maar ze hebben geen idee dat ik nog steeds vecht voor mijn leven, vastbesloten om wraak te nemen.
DEEL 1:
Tijdens de begrafenis kwam ik er later achter dat mijn man, Michael Carter , geen enkel teken van verdriet vertoonde.
‘Ze zijn allebei doodgevroren,’ zei hij vlakaf. ‘Die nutteloze vrouw heeft eindelijk gekregen wat ze verdiende.’
Die woorden blijven als een vloek door mijn hoofd spoken.
Enkele uren daarvoor had ik hem nog gesmeekt om de ruzie te stoppen en me naar huis te brengen. We stonden aan de rand van een bevroren klif in **Rocky Mountain National Park, Colorado**, omgeven door een eindeloze witte stilte. Toen, zonder waarschuwing, duwde hij me hard.
Ik verdween in het niets.
Ik herinner me dat ik schreeuwde toen de ijskoude wind elk geluid opslokte en probeerde alles te grijpen wat er niet was. Hoog boven me keek Michael neer met een uitdrukking die ik nooit zal vergeten – een kalme glimlach die me nog steeds bijblijft.
‘Maak je geen zorgen,’ zei hij nonchalant. ‘Jij noch de baby zullen lang lijden.’
Toen werd alles wit.
