Ik schreeuwde, duwde en voelde hoe de wereld zich vernauwde tot Claires stem.
Toen klonk er een zacht gilletje door de kamer.
Het was aanvankelijk dun, bijna onzeker.
Claire tilde mijn oudste dochter op, maakte haar luchtwegen vrij en wreef met een handdoek over haar rug.
Het gehuil van de baby werd luider.
Mijn hele lichaam beefde van opluchting.
‘Ze ademt,’ zei Claire.
“Je eerste dochter ademt.”
Ik reikte naar haar uit, maar een nieuwe pijnscheut ontnam me de adem.
De voordeur stond vol met ambulancepersoneel dat tassen en apparatuur droeg.
Een van hen nam de baby van Claire over, terwijl een ander naast me knielde en monitors tegen mijn buik plaatste.
Zijn uitdrukking veranderde.
‘Ik heb de tweede hartslag,’ zei hij.
“Het gaat langzaam.”
De ruimte kwam plotseling in beweging.
Een zuurstofmasker bedekte mijn gezicht.
Iemand wikkelde mijn eerste dochter in een warme deken.
