Karen stapte als eerste naar buiten.
Ze droeg twee glanzende boodschappentassen en de leren handtas die ze per se nodig had.
Ashley stapte naast haar uit de auto, met een ijskoffie in haar hand.
Frank bleef bij de passagiersdeur staan en staarde naar de ambulance.
Ryan keek van de knipperende lichten naar de open voordeur.
Een ambulancebroeder stak de woonkamer over met een bundel, gewikkeld in een ziekenhuisdeken – onze eerste dochter.
Ryans gezicht verloor alle kleur.
Hij rende naar het huis, maar de politieagent hield hem tegen op het voetpad.
“Dat is mijn vrouw!”, riep Ryan.
“Dat zijn mijn kindjes.”
De agent hield één hand omhoog.
“Blijf waar je bent.”
Ryan keek langs hem heen en zag de handdoeken op de vloer, het omgevallen bijzettafeltje en de EHBO-spullen verspreid rond de bank.
Zijn knieën raakten de stoep.
“Emily!”
Karen liet een boodschappentas vallen.
