DEEL 1: DE BLAUWE KOFFER

Mijn man, Ernest, is op een koude dinsdag in februari overleden.

Ik begroef hem in zijn mooiste witte shirt, met zijn rozenkrans om zijn vingers gewikkeld en een foto van onze reis naar Key West in zijn zak. Op die foto glimlachte hij terwijl ik naast hem lachte, zich niet bewust dat iemand onze foto maakte.

Zeven dagen lang rouwde ik totdat ik me volledig leeg voelde.

Op de achtste dag kocht ik een ticket voor een cruise van een jaar.

Het was geen wraak. Het was overleven.

Ik had veertig jaar voor iedereen om me heen gezorgd. Ik was vrouw, moeder, verpleegkundige, kok, chauffeur, oppas, noodbank en emotioneel ondersteuningssysteem.