***
De eerste zondag dat Violet me meenam naar haar landgoed, stond ik in haar eetkamer te doen alsof ik verstand van kunst had. Ik complimenteerde het bestek, de vorken en messen naast mijn bord alsof ik op het punt stond een operatie uit te voeren.
Violet boog zich naar me toe. “Begin aan de buitenkant en werk naar binnen toe.”
“Ik mag je op dit moment niet.”
“Zonder mij zou je verloren zijn.”
Rick keek op van zijn soep. “Is er een reden waarom ze samenzweren over het bestek?”
Zo heb ik Rick leren kennen.
Violet glimlachte lief. “Layla denkt dat jouw zilver haar beoordeelt.”
Rick keek me recht aan. “Ze oordelen over iedereen, schatje. Vat het niet persoonlijk op.”
Ik lachte. En dat was het begin.
***
Daarna praatte Rick met me. Hij stelde vragen, onthield de antwoorden en besefte dat ik altijd eerst naar de prijs van dingen keek voordat ik hun schoonheid zag.
“Want de prijs bepaalt wat mooi blijft,” zei ik ooit.
Rick staarde me aan.
Rick leunde achterover. “Dat is ofwel wijs, ofwel triest, Layla.”
“Waarschijnlijk allebei.”
Ze glimlachte even. “Je zegt harde dingen alsof je je ervoor verontschuldigt.”
Ik keek naar mijn bord. “Gewoonte.”
Niemand had ooit mijn naam uitgesproken alsof dat er toe deed.
***
Violet merkte meteen dat ik een klik had met Rick. “Opa vindt jou leuker dan de rest van ons,” zei ze op een avond.
“Dat komt omdat ik hem bedank als hij me de aardappelen aangeeft.”
“Opa vindt jou leuker dan de rest van ons.”
“Nee. Dat komt doordat je ruzie met hem maakt.”
“Alleen als hij een fout maakt.”
Ze lachte. “Precies.”
***
Op een avond, terwijl Violet boven haar moeder hielp, zei Rick: “Heb je er ooit over nagedacht om te trouwen, ook om praktische redenen?”
Ik keek op van mijn thee. “Zoals een ziektekostenverzekering?”
“Eerder beveiliging.”
Ik wachtte op de grap. Die kwam niet. “Meen je dit serieus?”
“Heb je er wel eens over nagedacht om te trouwen om praktische redenen?”
“Ik doe”.
Ik zette de mok op de grond. “Rick, vraag je me ten huwelijk?”
“Ja, Layla.”
