Maar mijn nieuwsgierigheid won het. Ik maakte de USB-stick schoon, droogde hem af en stopte hem na even geaarzeld te hebben in mijn laptop. De computer herkende hem meteen. Er zat maar één map in: “OPEN ME”.
Mijn hart bonkte in mijn keel. Ik opende het: er zat alleen een foto in van een man die aan een tafel zat en met een zwakke glimlach in de camera keek. Geen naam, geen datum, geen context. Alleen een gezicht, op mysterieuze wijze verborgen in een gerecht.
Ik staarde lange tijd naar het scherm, in een poging het te begrijpen. Misschien was het een ongelukje aan de productielijn. Misschien had iemand het per ongeluk laten vallen. Of misschien was het een of andere rare grap.
Ik besloot kalm te blijven. Ik belde de supermarkt en legde de situatie uit. De caissière, verrast, verontschuldigde zich en vroeg me het pakket mee te nemen. Ze beloofde de leverancier op de hoogte te stellen.
Ik voelde me iets rustiger, nam de geheugenkaart aan en de levering werd geregistreerd. Ze zeiden dat ze contact met me zouden opnemen.
Die avond, onder het genot van een kop thee, dacht ik na over hoe het leven ons soms even stilzet om ons eraan te herinneren dat we beter moeten opletten. Een enkel moment kan ons gevoel van veiligheid volledig aan diggelen slaan. Sindsdien lees ik etiketten zorgvuldig, controleer ik de houdbaarheidsdatum en luister ik naar mijn intuïtie.
Nu, elke keer als ik langs het worstschap loop, glimlach ik – niet uit angst, maar omdat ik weet dat zelfs de meest eenvoudige aankoop een onvergetelijk verhaal kan verbergen.
