Een cruciale beslissing
– Wat is je naam?
— Maria Ionescu.
Kort antwoord: Geen tranen.
Een van Andrei’s mannen merkte op dat de laarzen van de meisjes kapot waren.
“Leven ze zo? In het bos?”
Maria voelde de schaamte naar haar wangen stijgen, maar ze keek niet weg.
— We leven zo goed als we kunnen.
Andrei probeerde op te staan. De pijn deed hem op zijn tanden bijten.
“Breng de koets. En de dorpsdokter,” beval hij.
Vervolgens richt ik me tot Maria:
– Kom met me mee.