Praten over Juan Gabriel is praten over een leven dat lijkt te zijn ontleend aan een intense roman, een van die romans die begint met pijn, doorgaat met strijd en uiteindelijk een legende wordt. Hij was geen kunstenaar die werd geboren omringd door comfort of applaus; integendeel, haar geschiedenis begint gekenmerkt door afwezigheid, armoede en afwijzing. En toch, of misschien dankzij dat alles, slaagde hij erin een van de grootste figuren in de Spaanstalige muziek te worden.
Van zijn eerste liedjes tot zijn laatste adem op het podium was Juan Gabriel synoniem met pure emotie. Hij zong over liefde, liefdesverdriet, eenzaamheid en hoop met een eerlijkheid die generaties overstijgt. Hij hoefde zijn waarheid niet te verbergen of zijn wonden te verzachten; hij maakte er muziek van, en die muziek werd uiteindelijk het emotionele toevluchtsoord van miljoenen mensen in heel Latijns-Amerika.
