Tegen de tijd dat de koffie klaar was, was het ding verdwenen, gereduceerd tot een grijze vlek op een desinfecterend doekje en een nonchalante schouderophaling van de man die het pand bezit. Hij noemde het “waarschijnlijk gewoon kitschuim” met dezelfde toon waarop iemand een vreemd geluid in een oud huis probeert te verklaren. Onschadelijk. Alledaags. Niets om over na te denken. Hij zei het zoals je een spook zou afdoen als “waarschijnlijk gewoon de wind”, en op de een of andere manier maakte dat het erger. Het geluid dat het maakte toen het van de muur afkraakte, zit nog steeds ergens in mijn hoofd, steeds opnieuw afgespeeld wanneer ik naar die nu vlekkeloze hoek kijk en een vleugje onrust voel dat ik niet helemaal kan benoemen.
Het had textuur. Dat is wat me het meest stoort. Niet glad of kruimelig zoals je van stof of gips verwacht, maar gestructureerd, doelbewust, alsof het de tijd had genomen om te worden wat het was. Het zag er niet uit alsof het daar thuishoorde, maar het leek ook niet per ongeluk ontstaan. Het kleefde aan de muur alsof het daar gegroeid was, of besloten had te blijven. In de stille minuten voordat het werd weggeveegd, voelde het minder als een object en meer als bewijs.
Misschien was het inderdaad gewoon oude isolatie die na jaren van druk en verwaarlozing eindelijk door een haarscheurtje heen was gedrukt. Oude gebouwen doen vreemde dingen als ze verouderen, en materialen gedragen zich op manieren die we niet altijd kunnen voorspellen. Misschien was het een uitgedroogd nest, verlaten lang voordat ik erin trok, waarvan het oorspronkelijke doel door de tijd was uitgewist. Misschien was het het fossiel van een vergeten reparatie, een overblijfsel van een oplossing die bovenop een andere oplossing was gestapeld totdat niemand zich meer herinnerde welk probleem het moest oplossen. Al deze verklaringen zijn aannemelijk. Geen ervan is geruststellend.
