WDE heeft al elf maanden een relatie met haar. Ik lees nu haar sms’jes. Legaal gezien, onderbrak V-Rex. Ze had haar Facebook-account ingelogd laten staan op een openbare computer in de bibliotheek. Haar berichten synchroniseren. Ik lees alleen wat al toegankelijk is. Smoke’s stem was zorgvuldig neutraal. 14 januari. Brin naar Wade. Ik kan niet wachten tot maandag. Nieuw leven, daar gaan we. 17 januari. Brin naar Wade.
Het weer is perfect. Ze zal de nacht niet overleven. Iedere man in die kamer heeft het gehoord. Schriftelijk bewijs van een samenzwering tot moord. Maak van alles een screenshot. V-Rex heeft het besteld. Met tijdstempel. We documenteren een samenzwering. Al gedaan. En er is meer. Smoke heeft bankafschriften opgevraagd. Een gezamenlijke rekening op naam van Wade en Cassandra. Geopend in augustus 2023 met een storting van $263.000.
Cassandra’s schikking na het overlijden van haar eerste echtgenoot. Huidig saldo $41.000. $312. Hij wisselde van scherm. WDE’s persoonlijke rekening is apart. Cassandra had er geen toegang toe. Toont stortingen over 19 maanden met een totaalbedrag van $187.000. Komt exact overeen met het ontbrekende schikkingsgeld. Opnames tonen Moheaggan Sun Casino met gokverliezen van $73.000. Huurbetalingen voor een appartement op naam van Brin: $31.000.
Aanbetaling voor een Ram-truck uit 2024: 58.000 dollar. Contante aankoop van een Harley-Davidson: 22.000 dollar. De cijfers waren vernietigend. Wade had het geld van zijn vrouw gestolen, het uitgegeven aan gokken en zijn maîtresse, een enorme levensverzekering afgesloten en vervolgens geprobeerd haar te vermoorden om het geld te innen. “We hebben getuigen nodig,” zei V-Rex. “Mensen die het systeem hebben zien falen.” Die kwamen in het volgende uur binnen.
Patricia Anne Owens arriveerde als eerste. Ze was 73 jaar oud en de buurvrouw van Cassandra op 1847 Ridgemont Trail. Ze liep de wachtkamer binnen, haar tas stevig vastgeklemd in haar artritische handen, en keek naar de verzamelde motorrijders met een blik van angst die langzaam omsloeg in een soort opluchting. “Mevrouw Owens,” zei Reaper zachtjes, wijzend naar een stoel die ze voor wat privacy hadden neergezet. “Dank u wel voor uw komst.”
“Ik weet dat het laat is.” “Leeft ze nog?” vroeg Patricia meteen. “Cassandra, leeft ze nog?” Ze leeft. Kritiek, maar stabiel. We hebben haar op tijd gevonden. Patricia’s gezicht vertrok. Ze zakte zwaar neer. Godzijdank. Godzijdank. Ik had geschreeuw moeten horen. Op 28 oktober rond 21.00 uur hoorde ik een vrouw bij de buren schreeuwen.
Ik belde de politie. Maar toen ze kwamen, deed Wade de deur open, heel kalm en vriendelijk. Hij zei dat Cassandra iets had laten vallen en zelf geschrokken was. De agent sprak apart met hen, maar Cassandra zei dat alles in orde was. Wade stond daar in de deuropening en keek toe. Natuurlijk zei ze dat alles in orde was. Haar handen trilden.
Ik zag blauwe plekken op haar polsen toen ze vanuit het raam naar me zwaaide, paarse vlekken alsof iemand haar had vastgegrepen. Maar elke keer dat ik vroeg of het goed met haar ging, zei ze steevast ja. Waarom heb je niet harder aangedrongen? vroeg Reaper. Niet beschuldigend, gewoon om informatie te verzamelen. Omdat ik het niet erger wilde maken, zei Patricia met een trillende stem.
Omdat ik 73 jaar oud ben en aan één oor doof, en ik dacht dat als ik me ermee bemoeide, Wade haar misschien nog meer pijn zou doen. Ik dacht dat de politie het wel zou afhandelen. Maar dat deden ze niet. Ze maakten een rapport op en vertrokken, en er veranderde niets. Reaper nam elk woord op. Dominee Mark Holland kwam daarna. 58 jaar oud, predikant van de Pineriidge Community Church.
Hij zag er fysiek ziek uit toen hij de wachtkamer van het ziekenhuis binnenliep en zestig Hell’s Angels-motorrijders zag wachten. ‘Ik hoorde dat Cassandra Bennett hier is,’ zei hij zachtjes. ‘Dat klopt,’ zei V-Rex. ‘En jij gaat ons vertellen waarom jouw kerk haar in de steek heeft gelaten.’ Holland deinsde terug, maar hij ging zitten en sprak. ‘Cassandra kwam zeventien weken geleden, op 10 september, na de kerkdienst naar me toe.’
Ze wachtte tot iedereen weg was. Toen zei ze: “Dominee Mark, Wade doet me pijn. Ik ben bang.” Ik zei dat ik met Wade zou praten. Dat ik huwelijkstherapie zou regelen. Hij wreef over zijn gezicht. Wade is al vijftien jaar lid. De diaken helpt maandelijks mee met het ontbijt voor de mannen. Iedereen respecteert hem.
Toen ik hem apart nam en hem vertelde dat Cassandra zich zorgen maakte, keek hij oprecht gekwetst. Hij zei dat Cassandra instabiel was sinds de dood van haar eerste man. Dat verdriet haar oordeel beïnvloedde, dat ze steun nodig had, geen beschuldigingen. Hij stemde in met therapie. Hij zei dat hij zijn vrouw wilde helpen genezen. En geloofde u hem? Reaper zei: “Ik geloofde hem omdat ik Wade al 15 jaar ken en Cassandra 19 maanden.”
Omdat Wade vrijwilligerswerk doet, tienden geeft en elke zondag komt opdagen. Omdat ik de man die ik kende niet kon rijmen met wat Cassandra zei.” Hollands stem zakte tot een fluistering. Ik vertelde Cassandra dat het huwelijk heilig is, dat ze samen door moeilijkheden heen moeten werken, dat bidden haar kracht zou geven.
