Wat als je dit jaar een stapje terug zou doen? Terwijl de etalages schitteren, de agenda’s zich vullen met soms verplichte etentjes en de druk van de ‘perfecte kerst’ toeneemt, blijft één vraag terugkomen: is het echt nodig om de feestdagen omringd door anderen door te brengen? Voor sommigen is de keuze om kerst alleen door te brengen niet triest of marginaal… het is zelfs een heldere, bewuste en diep bevrijdende beslissing.
Zij begrijpen dat gekozen eenzaamheid geen mislukking is.
In een maatschappij waar het constant omringd zijn door mensen de norm is geworden, blijft de behoefte om alleen te zijn slecht begrepen. Toch is er een fundamenteel verschil tussen opgelegde eenzaamheid en gekozen eenzaamheid. Kerst alleen doorbrengen betekent niet dat je geïsoleerd, afgewezen of ongelukkig bent: het kan simpelweg betekenen dat je in contact bent met je eigen behoeften.
Sommige mensen weten dat het dwingen om een moment te delen waar ze geen zin in hebben, vermoeiender kan zijn dan plezierig. Ze hebben dit simpele maar krachtige idee omarmd: het bewaren van emotioneel evenwicht vereist soms terugtrekking, en daar is niets beschamends aan. Het is een vorm van bewust emotioneel welzijn.
Ze weten dat overeenkomsten geen verplichtingen zijn.
“Met Kerst doen we wat iedereen doet”… echt waar? Mensen die Kerst alleen doorbrengen, beseffen dat veel tradities meer op gewoonte gebaseerd zijn dan op oprecht verlangen. Ze trekken deze bekende uitspraak “het hoort er nu eenmaal bij” in twijfel en durven zichzelf af te vragen: voel ik me er goed bij?
