De val die hij drie maanden lang had voorbereid, sloot zich met de precisie van een Zwitsers uurwerk.
Ik pakte mijn telefoon en belde 911 nog voordat de dieselgeur was opgetrokken.
“Noodgeval in de regio,” antwoordde de telefoniste.
‘Roman Kellerman meldt de vernieling van cruciale infrastructuur door een ongeautoriseerd commercieel voertuig’, zei ik kalm. ‘Door de bruginstorting is de stroomvoorziening naar 47 huizen onderbroken. We hebben onmiddellijk hulpdiensten nodig.’
Binnen tien minuten leek mijn entree wel het decor van een rampenfilm.
Voertuigen van de gemeente, hulpdiensten en milieudiensten hebben het terrein onder water gezet.
Inspecteur Bradley – dezelfde inspecteur die Marjorie tegen me had ingezet – stond aan de kust en klemde zijn klembord vast als een reddingsboei.
Derek stond tot zijn borst in de beek naast zijn omgevallen betonmixer, terwijl het natte beton rond zijn werklaarzen hard werd.
Op dat moment kwam Marjorie’s witte BMW met hoge snelheid aanrijden over de landweg en parkeerde lukraak aan de overkant van de beek.
Hij sprong uit de auto, zijn smetteloze jas al bezweet en zijn perfect gestylde haar in de war.
Eén blik op de verwoesting was genoeg voor hem, en op zijn gezicht was een mengeling van schok, ontkenning en pure angst te lezen.
“Derek, je bent echt een complete idioot!” schreeuwde ze door de opening. “Ik had je toch gezegd dat je voorzichtig moest zijn met die stomme brug!”
