Zij genoot met volle teugen van het leven, terwijl ik mortiergranaten moest ontwijken.
Dus ik begon mijn plan in werking te zetten.
Financiële scheiding: Ik heb een nieuwe bankrekening geopend. Mijn salaris is vanaf de volgende periode naar een andere rekening overgemaakt. Er is net genoeg geld op de gezamenlijke rekening blijven staan om de hypotheek en de energiekosten te kunnen blijven betalen.
Juridische bijstand: Ik heb contact opgenomen met een advocaat die gespecialiseerd is in echtscheidingen binnen het leger. Ik heb hem alle documenten toegestuurd.
Documentatie: Alle bewijsstukken zijn verzameld in een digitaal bestand.
Exitplan: Ik heb via mijn bevelvoerende officier een verzoek ingediend voor een “herplaatsing op grond van humanitaire overwegingen”.
Die laatste stap was het belangrijkst. Ik vertelde hem dat er een familiecrisis gaande was. Hij vertrouwde me genoeg om niet aan te dringen.
‘Hoe slecht praten we eigenlijk?’ vroeg hij.
“Een huwelijk loopt slecht af, meneer. Een kind dat er middenin belandt, loopt ook slecht af.”
“Kan het twee maanden wachten?”
“Eerlijk gezegd, meneer? Elke dag dat ik wacht, wordt er meer schade aangericht.”
“Laat me eens kijken wat ik kan doen.”
Ondertussen bleef Kendra zich gedragen als de toegewijde echtgenote. Wekelijks stuurde ze e-mails over hoe eenzaam ze zich voelde. Ze had het zelfs over haar ‘steungroep’.
Ik antwoordde heel normaal. Kort. Beleefd. Zonder enige aanwijzing dat ik iets wist.
Maar ik heb één verandering doorgevoerd die ze uiteindelijk wel zou opmerken. Ik heb mijn SGLI (militaire levensverzekering) aangepast. De begunstigde gewijzigd van 100% echtgenoot naar 50% dochter / 50% zoon, in een trust. Ze zou het alleen ontdekken als ze het controleerde. En als iemand “van het leven geniet”, is papierwerk geen priorite
