Het gerechtsgebouw in Oakhaven, Ohio, rook naar goedkope industriële vloerwas en de specifieke, verstikkende stilte die heerst in ruimtes waar levens fundamenteel worden ontmanteld zonder dat mensen daar toestemming voor hebben.
Het was een dinsdagochtend eind mei. Ik zat aan de tafel van de verdachte, gekleed in een op maat gemaakt marineblauw colbert dat ik speciaal voor deze gelegenheid had gekocht. Het was een kledingstuk dat me de verzorgde, niet-bedreigende uitstraling van een lokale professional moest geven, in plaats van iemand die de afgelopen acht jaar had geleerd hoe je mensen in leven houdt op plekken die de meeste Amerikanen nooit op een kaart zouden aantreffen.
Mijn naam is Nora Vance. Ik ben vierendertig jaar oud. Ik heb acht jaar in het Amerikaanse leger gediend als gevechtsarts. Dat betekent dat ik precies weet hoe het klinkt als een long inklapt. Ik weet wat ik moet doen als er veel te veel bloed op de grond ligt, en ik weet hoe ik mijn handen perfect en klinisch stabiel moet houden wanneer de hele wereld om me heen in vuur en rondvliegende scherven explodeert.
