Binnen was het nog erger.
De kussens van oma zaten onder de wijnvlekken.
De gootsteen stond vol met wegwerpborden.
Iemand had haar schommelstoel op de natte veranda gezet.
Een van de poten was gespleten.
Ik heb Brielle gebeld.
Ze nam op na vier keer overgaan.
“Kan dit even wachten? We vertrekken zo op huwelijksreis.”
“Wat heb je met oma’s tuin gedaan?”
Ze kreunde.
“O, kom op. Niet nu al.”
“Je hebt haar planten eruit gerukt.”
“We hadden verse bloemen nodig voor de boog.”
“Ik heb je uitdrukkelijk gezegd dat je ze niet mocht aanraken.”
“Het was MIJN BRUILOFT, Vanessa.”
Haar stem werd scherper.
“Ik heb gedaan wat nodig was om het mooi te maken.”
Ik staarde door het raam naar de verwelkende bloemen.
“Je moet terugkomen.”
“Waarom?”
“Alles herstellen.”
Brielle lachte.
“Wat moet er hersteld worden?”
“De tuin.”
“Het is aarde en bloemen.”
“De rozen werden geplant ter ere van oma’s sterfdag.”
“Dus?”
