Het was angst.
Voordat ik kon vragen wat hij bedoelde, ging de deur open.
De verpleegster kwam binnen met een dienblad vol medicijnen.
Ze keek me aan, en vervolgens naar het bed.
Het dienblad gleed uit haar handen.
Een glazen flesje viel op het tapijt en rolde onder een stoel.
“Meneer Thornton?”
Ethans vingers lieten mijn pols los.
Zijn ogen sloten zich.
De verpleegster snelde naar voren.
Ze bekeek de monitor, raakte zijn nek aan en tilde vervolgens een van zijn oogleden op.
“Meneer Thornton, kunt u mij horen?”
Geen reactie.
Hij was weer volkomen stil gaan liggen.
Maar ik wist wat ik had gezien.
Ik wist wat ik had gehoord.
De verpleegster drukte op de oproepknop naast het bed.
