Ik werd moe.
Ik werd boos.
Ik werd iemand die in de badkamer huilde en vervolgens om het volgende bestand vroeg.
Kracht was geen gevoel.
Het was papierwerk, pijnstillers, fysiotherapie en Emma die elke ochtend slechte koffie in een papieren beker meenam, totdat ik hem vast kon houden zonder te morsen.
Tylers verdediging was precies zoals ik had verwacht.
Ik was emotioneel geweest.
De leuning was oud.
Hij had alleen maar geprobeerd me te steunen.
Ik had het verhaal verdraaid vanwege het testament.
Mijn moeder herhaalde die zinnen net zo lang tot ze klonk alsof ze ze uit haar hoofd kende.
Mijn vader betaalde de advocaat die het beter verwoordde.
Maar de beelden bestonden wel.
De verklaring van Lauren bestond.
Het veldverslag van Sarah Chen bestond wel degelijk.
De MRI bestond.
Het verwijderde beveiligingslogboek bestond.
