k dacht altijd dat mijn norse oude buurman, meneer Sloan, er alleen maar op uit was om mijn leven te verpesten. Maar die ochtend dat hij aarde over mijn rozen gooide, had ik geen idee dat hij al een plan had bedacht waardoor ik voorgoed vast zou komen te zitten.
Ik hield van de ochtenden. Vooral buiten. Ik had mijn eigen tuintje en de vrijheid om te ademen zoals ik wilde.
Ik was bloemist: bestellingen voor boeketten kwamen binnen via internet en ouderwetse mond-tot-mondreclame. Die zomer hadden de bruiloftsbestellingen me gered.
Afbeelding ter illustratie | Foto: Pexels
Afbeelding ter illustratie | Foto: Pexels
De rozen in mijn tuin waren erg populair bij bruiden.
Ik zette een kop koffie en ging met mijn notitieboekje op de veranda zitten. Ik nam een slok, keek naar het bloemperk en verslikte me bijna.
Wat in hemelsnaam…?
In plaats van keurige rijen rozenstruiken lag er een hele hoop donkere aarde. Midden tussen mijn bloemen!
Afbeelding ter illustratie | Foto: Midjourney
Afbeelding ter illustratie | Foto: Midjourney
“Ach nee! Niet weer! Wie anders zou het kunnen zijn dan die irritante oude man?”
Ik wist precies wie hij was. Mijn buurman, meneer Sloan.
Het enige nadeel van mijn vredige leven daarbuiten. De man die zijn pensioenjaren had gewijd aan het verpesten van mijn leven.
Afbeelding ter illustratie | Foto: Pexels
Afbeelding ter illustratie | Foto: Pexels
“Deze keer ga ik niet zwijgen. Dit is mijn werk, in godsnaam.”
Woedend stapte ik over de stenen aan de rand van mijn tuin en bleef staan. Voor het oude huis van meneer Sloan stonden een paar onbekende auto’s.
‘Wat is hier gebeurd?’ vroeg ik aan mevrouw Pearson, de vrouw uit de straat ernaast.
“Linda… Harold… is gisteravond overleden. Een hartaanval, zeggen ze.”
Afbeelding ter illustratie | Foto: Pexels
Afbeelding ter illustratie | Foto: Pexels
