Het huis rook naar koffie, selderij en de vanillecupcakes die mijn moeder de avond ervoor onder plastic deksels had gestapeld.
Het licht viel door de jaloezieën in dunne witte strepen over het tapijt in de gang.
De deur van Lily’s slaapkamer stond half open.
Ik duwde hem met twee vingers open.
Haar bed was leeg.
De paarse deken lag aan de kant.
Haar knuffelkonijn lag op de grond met één oor onder zijn kop gevouwen.
Haar gele verjaardagsjurk hing nog steeds aan de kastdeur, precies waar we hem voor het slapengaan hadden achtergelaten.
Lily had hem zelf uit de uitverkoop bij een warenhuis gehaald en hield hem tegen haar borst alsof ze een schat had gevonden.
“Sunshine girls wear sunshine,” zei ze tegen Marcus.
Hij kocht hem zonder naar het prijskaartje te kijken.
Dat was Marcus.
Hij was twee jaar eerder in ons leven gekomen en had Lily nooit als een last gezien.
Hij leerde hoe je een autostoeltje correct installeert na drie filmpjes op mijn oprit te hebben bekeken.
Hij bewaarde fruit in zijn auto omdat Lily “noodgevallen honger” kreeg.
Hij liet haar glitterstickers op zijn gereedschapskist plakken en deed alsof hij niet wist hoe die erop waren gekomen.
Toen hij haar ten huwelijk vroeg, vroeg hij Lily eerst of ze het goed vond om hem te delen.
Ze zei ja, maar alleen als hij haar nog steeds op de schommel duwde.
