Ik stopte met het dragen van pánts naar bed ‘s avonds op de dag dat de vader van mijn man mijn huis bezocht, vanwege hun traditie, maar op het moment dat hij onder mijn sklrt aan de eettafel begon te pẹepen, wist ik dat dit meer was dan traditie.
“Mijn vader is het hoofd van het huis en we moeten hem gehoorzamen,” zei mijn man. “Elke keer dat hij op bezoek komt, moeten we hem laten zien dat we niets te verbergen hebben; Dit is onze traditie voor vrede en een lang leven.”
Ik kon het niet geloven, dacht dat mijn man een grapje maakte, maar er stond geen enkele glimlach op zijn gezicht.
“Lieverd, hoe kan ik blijven zonder pánts te dragen? Wat voor traditie is dit?” vroeg ik, walgend.
“Mijn lief, dit is een gouden regel in onze familie die van generatie op generatie moet worden doorgegeven.”
Op dat moment was ik in de war, er gingen zoveel vragen door mijn hoofd.
Wat voor traditie was dat? Hoe zou zijn vader eigenlijk weten of ik echt een pánt draag of niet?
Maar ik wist nooit wat er zou komen…
Ik wilde een goede vrouw zijn, dus gehoorzaamde ik de woorden van mijn man. Bovendien zou zijn vader maar een week blijven hier.
Dus daar zat ik, aan het diner in een losse jurk, zich emotioneel en nerveus toen er plotseling iets schokkends gebeurde dat me tot in mijn beenmerg verbijsterde.
My husband’s father sat directly opposite me but the man kept on dropping his napkin to the ground and every time he bent down to pick it, his eyes would go straight in between my Iegs.
At first I thought it was a mistake, but the moment it happened five good times I knew that something was wrong.
I looked at my husband– Gabriel, but he was busy eating, he didn’t even notice how his father’s eyes were wandering.
“Is the food not good, sir?” I asked, my voice shaking.
“My daughter,” his father said, looking straight into my eyes. “I’m just admiring the very beautiful house you have here and I am so glad to enter inside,” he said, smiling sheepishly.
****
That night, I couldn’t sleep. Gabriel – my husband was snoring loudly beside me while I was still trying to process all that happened that day.
Suddenly, our door pushed open. I froze in shock as my heart hammered against my ribs, there was still nothing under my nlghtie; just like the tradition demanded.
I heard footsteps move closer to our bed and that was when I looked, to my greatest disbelief, my jaw dropped in shock.
Standing right there was my husband’s father, reaching out to t0uch the edge of my blanket.
“Sir?” I called out. “What are you doing?”
I was expecting him to pull back, he was in my own matrimonial room, my husband was right beside me but he didn’t seem afraid. Instead he continued and immediately he puIIed the bIanket completely off me.
I couldn’t believe my eyes, my husband was sIeeping just beside me for God’s sake!
This man leaned even closer to my ear and whispered. “Be quiet my daughter,” he muttered.
“I have come to confirm if you truly obeyed our tradition and most importantly, I must have a tẹst of you, I must confirm if you put on any p@nt under there, when I am in this house.” Continue reading at