Er zijn momenten in het leven waarop een gebeurtenis zich precies afspeelt waar ze zich voordeed. Wanneer het lawaai van de wereld verstomt tot een gefluister. Wanneer het hart stilvalt voordat de geest kan bevatten wat de ogen zojuist hebben gezien.
Vandaag is zo’n dag.
Een ware legende is heengegaan.
En als je beseft wie hij is, als het je echt raakt, dan vloeien de tranen niet zomaar. Ze stromen onophoudelijk.
Niet omdat die persoon simpelweg beroemd was. Niet omdat hun naam populair was op televisie of een paar uur op de voorpagina van de krant stond.
Maar omdat ze ertoe deden.
Ze waren van belang voor een hele generatie.
Ze werden voor het gezin geïmporteerd.
Hij was niet zomaar iemand die voor vermaak zorgde. Hij was iemand die in stilte levens vormgaf. Een stem die ons door moeilijke tijden heen leidde. Een glimlach die vertrouwd aanvoelt, zelfs troostend. Een aanwezigheid die verweven is geraakt met ons dagelijks leven: in onze kindertijd, onze vieringen, ons herstel.
Sommigen van ons zijn ermee opgegroeid.
Anderen van ons steunen hun werk zelfs in de donkerste nachten.
Anderen van ons vinden liefde, vreugde en geluk in wat we samen creëren.
Ze waren bij ons tijdens onze bezoeken aan de ziekenboeg. Bij diploma-uitreikingen en in hartverscheurende momenten. Tijdens het lachen in de winkels en op eenzame, maar toch bevredigende middagen.
En nu… zijn ze weg.
Een nalatenschap die nooit vervaagt.
Wat maakt iemand tot een legende?
