Recent onderzoek heeft aangetoond dat sommige huidcellen van dode kikkervisembryo’s zich in het laboratorium spontaan kunnen reorganiseren tot meercellige structuren die “xenobots” worden genoemd. Deze xenobots met trilhaartjes oriënteren zich in hun omgeving en navigeren erdoorheen, een verrassend gedrag omdat de trilhaartjes van een kikker in een levend organisme voornamelijk worden gebruikt voor het transport van slijm. De xenobots tonen dus een onverwachte cellulaire plasticiteit, waardoor dode cellen in staat zijn om geheel nieuwe functies uit te voeren.
Wetenschappers hebben ook vastgesteld dat menselijke longcellen zich kunnen groeperen tot kleine, autonome structuren die “anthorobots” worden genoemd. Deze beweeglijke, meercellige structuren hebben het vermogen om beschadigde neuronen in hun directe omgeving te regenereren en te herstellen, waardoor een nieuwe dimensie van transformatie en postmortale respons ontstaat die traditionele opvattingen over de dood op de proef stelt.
