Maar geleidelijk aan liep alles uit de hand. Vanessa was eraan gewend geraakt haar post te openen. Stanley begon zich zorgen te maken over haar spaargeld. En al snel daarna begonnen de uitgaven zich op te stapelen: huur, aflossing van de lening voor de vrachtwagen, diverse abonnementen, creditcardkosten. Alles werd maand na maand van Éliane’s pensioen afgeschreven, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Als ze al eens een vraag durfde te stellen, was het antwoord steevast: “Het is familie, mam.”
