Ze sloten de pas aangekomen generaal op in een cel. Toen zag de dienstdoende officier haar.
De agent legde de lijst op het bureau, zodat iedereen hem kon zien.
Niemand zei iets.
Ik zag Brandt.
Hij was jong en zijn fout was ernstig.
Beide beweringen zouden waar kunnen zijn.
Het Korps Mariniers had geen interesse in vernedering als vermaak, maar hoefde ook niet te doen alsof het geen fout had gemaakt.
‘Korporaal,’ zei ik, ‘hoe vaak heb ik u al gevraagd om de dienstdoende agent te bellen?’
Haar lippen gingen lichtjes open.
“Mevrouw, ik…”
“Hoeveel kost het?”
“Drie, mevrouw.”
“En heb je het gedaan?”
“Nee, mevrouw.”
Ik knikte één keer.
De agent maakte een aantekening in het dienstlogboek.
Het geluid van de pen die in het papier zakte, was vreemd genoeg luid.
Toen wendde ik me tot Glenn.
Hij was achteruitgestapt zonder het te beseffen.
Zijn schouder raakte bijna de muur.
Dertig jaar lang heb ik gewacht tot een of andere ambtenaar me zou vertellen dat ik het veinsde.
Nu stond er een ambtenaar naast me, die het moment vereeuwigde dat hij zelf had helpen creëren.
—Zeg het nog eens— zei ik tegen hem.
Zijn blik viel op de officier.
“Dat?”
“Wat je door de tralies heen zei.”
Zijn keel bewoog.
“Ik maakte maar een grapje.”
“Nee,” zei ik. “Je voelde je opgelucht.”
De verkoper sloeg zijn blik neer.
Brandt staarde recht voor zich uit.
Glenns gezicht vertrok van schaamte, en toen, zoals schaamte hem altijd wreder maakte, probeerde hij nog een laatste keer zijn gebruikelijke toon aan te nemen.
‘Kom op,’ zei hij. ‘Je weet hoe je dingen overdrijft.’
Ik moest bijna lachen.
Niet omdat het grappig was.
Want zelfs toen, te midden van de ruïnes van zijn eigen zekerheid, klampte hij zich vast aan hetzelfde instrument.
Verklein het formaat.
Verander de naam.
Verander pijn in mijn gevoeligheid en belediging in jouw humor.
‘Nee,’ zei ik. ‘Ik weet hoe lang ik je dat heb laten doen.’
Het was de eerste keer dat ze haar blik had neergeslagen.
De agent vroeg me of ik wilde dat Brandt onmiddellijk ontslagen werd.
De rest vind je op de volgende pagina.
