In de loop der jaren veranderde er echter iets. Paris begon te begrijpen dat haar stem kracht had. Dat haar ervaring uniek was. En dat niemand het verhaal dat ze had meegemaakt beter kon vertellen dan zijzelf.
In verschillende interviews heeft ze duidelijk gemaakt dat de Michael Jackson die de wereld zag, niet precies dezelfde was als de Michael Jackson die ze thuis kende. Voor het publiek was hij een bijna onaantastbare superster. Voor haar was hij een aanwezige vader. Iemand die zich bekommerde om haar opvoeding, haar waarden en haar wereldbeeld.
Paris heeft gezegd dat haar vader haar van jongs af aan discipline bijbracht. Niet omdat hij wreed streng was, maar omdat hij haar wilde voorbereiden op het leven. Hij wist dat zijn kinderen geen gewoon leven zouden leiden en daarom streefde hij ernaar om hen solide principes bij te brengen. Hij leerde hen dankbaar te zijn, anderen te respecteren en zich niet te laten meeslepen door roem of geld.
Ze heeft ook gesproken over de liefde die hij voor hen voelde. Volgens Paris deed Michael er alles aan om hen te beschermen. Veel mensen herinneren zich de beelden van de kinderen met maskers of bedekte gezichten, iets wat destijds kritiek opleverde. Maar Paris legde uit dat dit geen vreemde gril was, maar een wanhopige poging om hen iets te geven wat hij zelf nooit had gehad: privacy.