Michael Jackson had zijn hele leven in de schijnwerpers gestaan. Vanaf zijn kindertijd keek de hele wereld naar hem. Ze wist wat het betekende om niet vrij te kunnen rondlopen, geen normale vrienden te kunnen hebben, het leven niet te kunnen ervaren zonder camera’s. En ze wilde niet dat haar kinderen hetzelfde zouden meemaken.
Paris heeft ook duidelijk gezegd dat haar vader een mens was. Dat hij gebreken had, net als ieder ander. Maar ze benadrukt dat de man die zij kende niet het monster was dat sommigen van hem maakten. Voor haar was hij iemand met een groot hart, iemand die diep om anderen gaf.
Hierover praten is niet makkelijk geweest. Elke keer dat ze zijn naam noemt, schiet de publieke belangstelling omhoog. Elk woord wordt geanalyseerd, geïnterpreteerd en bediscussieerd. Maar Paris heeft ermee leren leven.
Een deel van haar verwerkingsproces is het vinden van haar eigen weg. In plaats van te proberen een kopie van haar vader te worden, heeft ze haar eigen identiteit opgebouwd. Ze heeft zich toegelegd op muziek, modellenwerk en acteren, maar heeft altijd duidelijk gemaakt dat ze Michael Jackson niet wil vervangen of met zijn nalatenschap wil concurreren.