De ruimte verstijfde zo volledig dat ik het gezoem van de luidsprekers boven het podium kon horen.
Liams stem was niet trillend geweest.
Dat was het gedeelte dat me echt raakte.
Hij stond midden in het licht van de auditoriumverlichting, gekleed in de rode jurk die ik bijna achttien jaar lang in een plastic opbergdoos had bewaard, en hij oogde kalmer dan wie dan ook in het gebouw.
Vervolgens volgde ik zijn blik naar de voorste rij.
