Sommige wonden zijn onzichtbaar, maar ze laten een blijvend litteken achter. Op haar zeventiende, toen ze nog geloofde dat het leven haar zou beschermen tegen tegenspoed, veranderde alles in een paar weken tijd. Haar partner vertrok zonder een woord te zeggen toen hij hoorde van haar zwangerschap, een stilte die oorverdovender was dan welk verwijt dan ook. Ze stond er alleen voor, een tiener, gedwongen om sterk te doen terwijl angst haar verlamde.
Ze bleef zichzelf voorhouden dat ze dit wel zou doorstaan, dat de liefde later wel zou komen, dat ze gewoon door moest gaan, wat er ook gebeurde. Maar diep van binnen improviseerde ze, zoals zoveel jonge vrouwen die te vroeg in overweldigende verantwoordelijkheden worden gestort. Ze deed alsof ze alles begreep, terwijl ze stiekem hoopte dat iemand haar hand zou vastpakken. Toen gebeurde alles zo snel: het felle licht, de gehaaste stemmen van de verzorgers, het gevoel dat de grond onder haar voeten wegzakte. Ze spraken medische termen tegen haar die ze niet begreep, ze adviseerden haar om te rusten, en bovenal gaven ze haar de baby niet die ze maandenlang in stilte en angst had gedragen.
