Stilte thuis is soms niet alleen een gebrek aan geluid. Het is een onzichtbare muur die opkomt wanneer het lichaam alarmsignalen uitzendt die niet genegeerd kunnen worden. Het is het moment waarop het dagelijks leven uit elkaar valt, en plaatsmaakt voor een gevoel van onderdrukking dat plotseling de borst samentrekt als een bankschroef, zonder ontsnapping. Je voelt een groeiende druk, een ongemak dat lijkt op te komen van vermoeide spieren tot een vitale noodsituatie.
Het is de duidelijke en angstaanjagende realisatie van volledig alleen zijn in een omgeving die tot een paar momenten geleden nog geruststellend leek. De kamer begint te klein te voelen. Er is niemand om hulp te vragen, geen hand om vast te houden voor troost in dit kritieke moment. De ademhaling wordt oppervlakkig, moeizaam, terwijl het hart worstelt om een ritme vast te houden dat niet langer van hem is.
