Voor het eerst had de miljonair die complete gebouwen opkocht geen excuus meer.
Hij had torens, hotels en pleinen gebouwd.
Maar hij had in zijn eigen huis nog nooit angst gezien.
Die middag verliet Patricia het landhuis zonder ring, zonder bruiloft en zonder een glimlach.
Hij probeerde drie koffers mee te nemen, maar Rubén stond hem alleen toe zijn documenten en persoonlijke bezittingen mee te nemen. De rest werd vastgehouden totdat de inventarissen, video’s en toegangsgegevens konden worden gecontroleerd.
Twee dagen later presenteerde de advocaat van Emiliano de opnames.
Niet alleen verscheen de geplante armband.
Er werd ook ontdekt dat Patricia betalingen had overgemaakt naar een rekening op naam van een neef met behulp van Emiliano’s zakelijke creditcards.
Er waren valse facturen.
Cadeaus gekocht met het geld van het gezin.
En berichten waarin hij Daniela en Martina “lastpakken met strikjes” noemde.
Het schandaal haalde de tijdschriften niet omdat Emiliano het met behulp van advocaten wist te voorkomen.
Maar binnen de familie Duarte kende iedereen de waarheid.
Emiliano’s moeder, die dol was op Patricia, kwam woedend aan om te klagen.
—Je vernedert een fatsoenlijke vrouw omwille van een medewerker.
Emiliano legde de video voor haar neer.
Toen de vrouw zag dat Martina stond te trillen toen Patricia het konijn weggriste, zei ze verder niets meer.
Hij ging gewoon zitten.
En ze huilde.
Rosa probeerde op haar beurt ontslag te nemen.
Hij liet zijn uniform opgevouwen op het bed van de dienstmeid achter en verontschuldigde zich voor het “veroorzaken van overlast”.
Emiliano vond haar in de keuken.
—Rosa, jij hebt niets veroorzaakt.
