Rosa schudde haar hoofd.
—Ze zijn bang.
Patricia glimlachte, maar haar ogen straalden moed uit.
—Nou, je zult nog veel banger zijn als Emiliano ziet wat ik in je kamer heb gevonden.
Emiliano fronste zijn wenkbrauwen.
Op het scherm haalde Patricia een gouden armband uit een tas.
Dezelfde persoon die had gezegd dat Rosa van hem had gestolen.
“Dit duikt straks in je la op,” zei Patricia. “En als hij terugkomt, sta je op straat. Geen ontslagvergoeding. Geen aanbeveling. Helemaal niets.”
Rosa werd bleek.
—Jij hebt dat daar neergezet.
—En wie gaat je geloven, Rosa? De miljonair of het meisje dat de toiletten schoonmaakt?
In de controlekamer wierp Rubén een zijdelingse blik op zijn baas.
Emiliano zei niets.
Hij balde zijn vuisten.
Maar Patricia ging door.
—Bovendien ben ik het zat dat die meiden je zo leuk vinden. Het zijn Duartes, geen meisjes uit je kleine dorpje.
Rosa slikte.
—Ik wil ze bij niemand weghalen. Ik vind het alleen niet fijn om ze te zien huilen.
Patricia barstte opnieuw in lachen uit.
—Oh, wat lief. Je bent echt vertederend.
Vervolgens liep hij naar de trap en riep:
—Daniela! Kom naar beneden!
Het meisje verscheen tijdens de pauze, met Martina achter haar.
—Kom op—beval Patricia.
Daniela zakte langzaam naar beneden.
Rosa probeerde dichterbij te komen, maar Patricia stak een vinger op.
—Jij niet.
Daniela stond stijfjes tegenover Patricia.
—Vertel Rosa waar we het over hebben gehad.
Het meisje keek naar de vloer.
-Ik wil niet.
—Vertel het hem.
Daniela begon stilletjes te huilen.
—Juffrouw Patricia…
—Zeg het hem, anders neem ik het konijn van je zus voorgoed af.
Martina slaakte een kreun.
Rosa zette een stap.
—Dat is genoeg.
-Stil!
De schreeuw galmde door de kamer.
