Zijn hand kwam voorzichtig omhoog en zweefde vlak bij mijn gezicht, zonder de blauwe plek aan te raken.
‘Claire,’ fluisterde hij.
Ik slikte moeilijk. “Het gaat goed met me.”
Aan zijn ogen zag ik dat hij me niet geloofde.
Maar hij knikte één keer, omdat hij me goed genoeg kende om te begrijpen dat ik nu op eigen benen moest staan.
Toen draaide hij zich om.
De kamer leek kleiner met hem erin.
‘Wat is dit nou?’ herhaalde mijn moeder. ‘Je kunt hier niet zomaar met vreemden binnenkomen en mensen beschuldigen van—’
“Naomi Patel is onze advocaat,” zei Ethan. “Luitenant-kolonel Harris is hier omdat mijn militaire legitimatie en uitzendingsaccount misbruikt zijn. Daniel Pierce helpt Claire bij een onderzoek naar financieel wangedrag dat verband houdt met deze familie.”
Brittany liet een schorre lach horen.
‘Onderzoek?’ zei ze. ‘Dat is belachelijk.’
Daniel opende de map in zijn handen. Hij keek niet blij of dramatisch. Hij oogde professioneel, bijna verveeld, wat het moment op de een of andere manier nog angstaanjagender maakte.
‘Mevrouw Carter,’ zei hij tegen Brittany, ‘wilt u dat ik begin met de vervalste handtekening op het machtigingsformulier van de Horizon Veterans Foundation, of met de gewijzigde e-mailheaders?’
Brittany opende haar mond en sloot die vervolgens weer.
Ryan stond abrupt op van de bank. “Niemand praat met je.”
Luitenant-kolonel Harris keek hem aan. “Misschien wilt u even gaan zitten.”
