Ik voelde me alleen maar moe.
Naomi stapte naar voren. “Voordat iemand nog iets zegt, wil ik de situatie duidelijk maken. Er vindt geen overdracht van eigendom plaats. Er vindt geen verdeling van spaargeld plaats. Er worden vanavond of morgen geen documenten ondertekend. Het huis staat volledig op naam van Claire, is vóór het huwelijk gekocht, verbouwd met haar eigen geld en valt onder de afspraken die Ethan en Claire voor en na hun huwelijk hebben gemaakt.”
Ryan staarde me aan.
Voor een keer had hij geen grap paraat.
‘Dat is onmogelijk,’ fluisterde Brittany.
Ik keek haar aan. “Het is waar.”
‘Maar Ethan zei—’ Ze hield zich in.
Ethan kneep zijn ogen samen. “Wat zei Ethan?”
Brittany’s gezicht werd weer bleek.
Ryan wierp haar een waarschuwende blik toe.
Die kleine beweging vertelde me iets wat ik eerder over het hoofd had gezien. Er ging meer dan alleen schuldgevoel tussen hen over. Het was coördinatie. Gewoonte. Een gedeeld geheim.
Daniel merkte het ook op. Zijn pen gleed over een notitieblok.
Mijn moeder hief haar kin op. “Deze familie heeft je altijd gesteund, Claire. We wilden alleen maar rechtvaardigheid.”
Ik hoorde een geluid uit mijn mond komen dat een lach had kunnen zijn als het niet zo’n pijn had gedaan.
‘Eerlijkheid?’ vroeg ik.
