Haar aanpak is genuanceerd. Ze erkent dat in sommige relaties de communicatie is stukgelopen en het wederzijds luisteren is verdwenen. Maar ze weigert de volledige verantwoordelijkheid bij de vrouw te leggen. Volgens haar blijven sommige mannen emotioneel onvolwassen en niet in staat om verantwoordelijkheid te nemen voor hun keuzes. In plaats van de dialoog aan te gaan, vermijden ze die. In plaats van zichzelf te bevragen, bagatelliseren ze hun daden. Inzicht in het verleden, jeugdervaringen of onverwerkte wonden kan licht werpen op bepaald gedrag, zonder het te rechtvaardigen.
Dit verhaal is niet bedoeld om te provoceren of te bagatelliseren. Het nodigt ons uit om ontrouw niet te zien als een geïsoleerde daad, maar als een symptoom van een dieperliggend onbehagen. Het begrijpen van de motivaties betekent niet dat je moet vergeven of bij de relatie moet blijven. Het kan echter wel helpen om jezelf te herstellen, de last van het verraad niet alleen te dragen en een helderder reflectieproces over de relatie op gang te brengen. Uiteindelijk komt ontrouw zelden voort uit louter verlangen, maar vaak uit een gebrek aan communicatie, emotionele volwassenheid en moed. Wat als we, in plaats van op zoek te gaan naar een schuldige, eens beter zouden luisteren naar wat er onuitgesproken blijft in relaties?
