Niet meer.
Gewoon dankbaarheid.
Een zacht briesje waaide door de bomen.
En heel even herinnerde ze zich de kinderkamer.
De wieg.
De kleine sokjes.
Het leven waarvan ze ooit dacht dat ze het kwijt was.
De herinnering deed haar geen pijn meer in het hart.
Het lag gewoon naast haar.
Een hoofdstuk.
Geen wond.
Een les.
Geen straf.
Ze keek naar de horizon, waar het laatste daglicht langzaam verdween.
Jaren geleden was ze ervan overtuigd dat moederschap betekende dat je een kind ter wereld bracht.
Het leven had haar iets veel groters geleerd.
Moederschap ging niet alleen over het creëren van leven.
Soms ging het erom het te beschermen.
Het begeleiden ervan.
Het troosten ervan.
Helpen bij de genezing.
En in die zin was ze vele malen moeder geworden.
Maar niet op de manier die ze aanvankelijk had verwacht.
Toen de duisternis inviel, stond Eleanor op en begon ze naar huis te lopen.
Ze liep nu langzamer.
De ouderdom had haar uiteindelijk ingehaald.
Maar er was geen angst in haar hart.
Alleen maar vrede.
Omdat ze iets begreep wat ze op haar vijfenzestigste nooit had kunnen begrijpen.
Het grootste wonder was nooit de zwangerschap geweest.
Dat was nooit de diagnose geweest.
Het had de operatie zelfs niet overleefd.
Het wonder gebeurde daarna.
De keuze om te blijven liefhebben.
De keuze om open te blijven.
De keuze om pijn om te zetten in mededogen.
En toen ze verdween over het stille pad onder de sterren, droeg ze geen kind in haar armen.
Toch droeg ze talloze levens in haar hart.
En op de een of andere manier was dat genoeg.
Meer dan genoeg.
Het was alles.
Einde.
