Austin keerde terug naar de woonkamer en voelde zich als een vreemdeling die ronddwaalde tussen de overblijfselen van zijn eigen leven. Hij wist niet waar hij naar zocht, totdat iets op de salontafel het zwakke licht van het raam opving.
Een gouden horloge.
Het was groot, duur en direct herkenbaar, met een glanzende armband en een donkerblauwe wijzerplaat.
Austin herkende hem meteen.
Het was van Julian Vance, de baas van Brianna.
Een paar maanden eerder had Austin samen met haar een zakelijk diner bijgewoond. Julian had het grootste deel van de avond luidruchtig over het horloge gepraat en ervoor gezorgd dat iedereen de prijs ervan wist. Austin herinnerde zich de zelfverzekerde glimlach van de man, zijn dure pak en hoe hij zijn hand iets te lang op Brianna’s rug had laten rusten terwijl hij met haar praatte.
Destijds omschreef Austin het gebaar als arrogantie.
Julians horloge lag nu in zijn huis.
Austin pakte het voorzichtig op.
Het verraad was niet langer een gênant vermoeden. Het was tastbaar bewijs geworden, achteloos achtergelaten op een tafel die Austin had gekocht voor het huis dat hij met Brianna deelde.
