“Ze zou het je moeten vertellen.”
Ik keek haar aan, mijn frustratie niet langer verbergend. ‘Je neemt mijn telefoontjes niet meer op. Hij heeft een sleutel, je bent het huis niet uit geweest en de berichten op je telefoon klinken niet eens als die van jou.’
Dorothy sloeg haar ogen neer en gaf vervolgens stilletjes de waarheid toe.
“Ze zijn niet door mij geschreven.”
Mijn maag draaide zich om.
“Ze vroeg me om ze te versturen.”
“Waarom?”
Dorothy legde uit dat het pakket dat Alex een maand eerder had bezorgd, persoonlijke medische benodigdheden bevatte. De doos was op haar veranda opengebarsten en ze schaamde zich diep voor wat erin zat, omdat ze zich schaamde voor haar achteruitgaande gezondheid.
Ze had verwacht dat Alex zou lachen of zou doen alsof hij niets had gezien. In plaats daarvan raapte hij stilletjes de verspreide spullen bij elkaar, bracht ze naar binnen en vroeg vriendelijk of ze iets nodig had. Terwijl hij haar hielp, merkte hij dat haar koelkast bijna leeg was, dus kwam hij na zijn werk terug met boodschappen en begon hij uiteindelijk kleine reparaties in huis uit te voeren wanneer er iets kapot ging.
‘Dus je bent verliefd op hem geworden?’ vroeg ik.
Dorothy glimlachte hartelijk.
“Niet zoals je je had voorgesteld. Ik hou van hem alsof hij mijn kleinzoon is, die ik nooit heb gehad.”
Alex legde de rest van het verhaal rustig uit. Zijn moeder was overleden toen hij zestien was, en niet lang daarna verdween zijn vader uit zijn leven. Sindsdien zwierf hij van het ene familiehuis naar het andere, sliep hij in goedkope huurkamers en zelfs in zijn eigen auto, terwijl hij lange uren werkte als bezorger om te overleven.
Dorothy ontdekte de waarheid toen ze al zijn spullen op de achterbank van zijn auto zag liggen.
‘Ik had drie lege slaapkamers,’ zei ze. ‘Hij had nergens een veilige plek om te slapen.’
“Dus ze liet me blijven,” voegde Alex eraan toe.
