Ik stond een paar seconden verward en een beetje beschaamd op de veranda. Een deel van mij vroeg zich af of ik haar had beledigd door haar vragen te stellen. Dorothy was ouder, maar ze was niet hulpeloos. Ze had alle recht om haar eigen beslissingen te nemen.
Toch was er iets aan dat gesprek dat me een ongemakkelijk gevoel gaf.
Twee dagen later zag ik Alex voor het eerst.
Ik was op weg naar mijn werk toen de voordeur van Dorothy openging. Een jongen stapte naar buiten en sloot de deur achter zich.
Ze leek ongeveer 20 jaar oud te zijn.
Hij droeg een verwassen spijkerbroek, een eenvoudig grijs sweatshirt en afgeleefde sneakers. Zijn donkere haar was warrig en door zijn slanke postuur zag hij er nog jonger uit. Hij leek in geen enkel opzicht op een van die charismatische oplichters uit misdaadseries. Hij zag eruit als een doodgewone man die maar net rondkwam.
Toen hij merkte dat ik naar hem keek, stopte hij.
“Goedemorgen,” zei hij.
