Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
‘Je bent hier nu zes maanden, James,’ antwoordde hij vastberaden. ‘Ik dacht dat je inmiddels wel doorhad wat ons publiek verwacht.’
‘Dus het komt gewoon door de kijkcijfers?’ vroeg James, terwijl hij zijn hoofd schuin hield.
“Je gelooft dat echt allemaal niet?”
Violet haalde haar schouders op, haar gezichtsuitdrukking ondoorgrondelijk.
“Dat heb ik nooit gezegd. Wat wil je, James? Ik stond op het punt naar huis te gaan.”
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
James wreef over zijn nek en keek overal behalve naar haar. “Nou… ik wilde je iets vragen…” Zijn woorden stokten toen zijn zelfvertrouwen wankelde.
‘Zeg het nou gewoon,’ zei Violet, met een lichte glimlach, geamuseerd door zijn onhandigheid. ‘Praten is toch jouw taak?’
Hij liet een nerveus lachje horen, zijn gezicht rood. “Zou je… met me op een date willen gaan?”
“Een afspraakje?” Violet knipperde verbaasd met haar ogen. “Zoals een afspraakje?”
“Ja, precies. Er is een plek in de buurt die je vast leuk zult vinden.”
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Violet aarzelde en verplaatste de tas die ze over haar schouder droeg. “James, je weet dat ik niet van afspraakjes houd.”
‘Omdat je denkt dat alle mannen leugenaars zijn, hè?’ spotte James. Zijn toon was luchtig maar vastberaden. ‘Laat me je laten zien dat we niet allemaal zo slecht zijn. Sommigen van ons zijn bijna altijd eerlijk.’
‘Sommige?’ herhaalde Violet, terwijl ze ondanks zichzelf lachte. ‘Oké. Maar verwacht geen wonderen.’
‘Dat is genoeg voor mij,’ zei James, en zijn glimlach werd breder toen hij zijn jas oppakte.
Het kleine restaurant leek een verborgen pareltje, zo’n plek waar je nooit per toeval terecht zou komen tenzij iemand het je aanwees.
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Het kaarslicht flikkerde op alle tafels en wierp een warme, gouden gloed door de kamer, terwijl zachte jazzklanken door de lucht zweefden.
De muzikanten, verscholen in een hoek, speelden alsof ze deel uitmaakten van de hartslag van de ruimte, en hun zachte melodieën gaven de plek tegelijkertijd een levendige en ontspannen sfeer.
James schoof een stoel dichter naar Violeta toe, zijn bewegingen waren natuurlijk en niet geforceerd. Violeta trok een wenkbrauw op, maar kon een lichte glimlach niet onderdrukken toen ze ging zitten.
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
“Ik zie dat ridderlijkheid nog niet dood is,” grapte hij.
“Nou, ik zal het proberen,” zei James met een glimlach, terwijl hij tegenover haar ging zitten.
Violet keek om zich heen en nam de uitnodigende omgeving in zich op.
“Deze plek is prachtig,” gaf ze toe. “Ik wist niet dat zulke plekken nog bestonden.”
“Te oordelen naar je gezichtsuitdrukking kom je niet vaak op dit soort plekken,” zei James, terwijl hij speels een beetje naar voren leunde.
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
“Ik ga niet vaak uit, dat is zeker,” antwoordde Violet, terwijl ze het servet op haar schoot gladstreek.
“Echt waar? Dat is moeilijk te geloven. Een radiopresentatrice en zo’n schoonheid? Je moet wel bewonderaars hebben.”
Violets wangen kleurden rood en ze gebaarde hem stil te zijn.
“Het is genoeg geweest. Ik heb vroeger wel gedatet, maar daar ben ik al lang geleden mee gestopt. Ik vond het altijd al tijdverspilling.”
James kantelde zijn hoofd, een twinkeling van nieuwsgierigheid in zijn ogen. “Waarom?”
Violet aarzelde even voordat ze antwoordde.
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
“Na al dat verraad, die leugens en al die verhalen in het programma te hebben gehoord… vind ik het moeilijk om nog in de liefde te geloven.”
James’ gezichtsuitdrukking verzachtte.
‘Wel,’ zei hij zachtjes, ‘we zijn niet allemaal zo slecht.’
“Dat zeggen alle mannen,” zuchtte Violet, terwijl ze achterover leunde in haar stoel.
James lachte, maar drong niet verder aan. In plaats daarvan begon hij verhalen uit zijn jeugd te vertellen en schetste hij levendige beelden van zijn onhandige avonturen, waardoor Violet moest lachen.
Het gesprek ging vanzelfsprekend van grappige anekdotes over in diepere beschouwingen over hun leven.
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Violeta ontspande zich op een manier die ze niet had verwacht en liet bij elke gedeelde lach haar schild zakken.
‘Zie je wel?’ zei James, glimlachend terwijl ze haar tranen van het lachen wegveegde. ‘Het is helemaal niet zo erg om tijd met mij door te brengen, hè?’
“Trek niet te snel conclusies,” antwoordde Violeta, hoewel haar glimlach haar woorden tegensprak.
James stond op en gebaarde naar de badkamer. “Ik ben zo terug. Maar ik wil de rest van je verhaal over de vogel horen als ik terug ben.”
“Schiet op, anders vergeet ik het!” riep Violet hem na, terwijl ze nog steeds lachte en een slokje water nam.
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Haar telefoon trilde op tafel en onderbrak haar gedachten.
Ze fronste haar wenkbrauwen bij het zien van het onbekende nummer en aarzelde even, maar haar nieuwsgierigheid won het uiteindelijk.
“Hallo?” antwoordde hij.
“Hallo, ik ben Jane,” zei een aarzelende stem aan de andere kant van de lijn.
“Het spijt me dat ik zo laat bel, maar James is nog niet thuisgekomen en uw nummer is het enige dat ik kon vinden. Is hij bij u?”
‘Jane?’ vroeg Violet, haar stem plotseling gespannen. ‘Ben jij haar zus?’
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
‘Zus? Nee, ik ben zijn vriendin,’ antwoordde Jane scherp, haar woorden sneden als een mes door de lucht.
Violet verstijfde en de warmte van de nacht verdween. Haar hart bonkte in haar keel toen Janes woorden in haar oren nagalmden.
Zonder te antwoorden hing ze op, haar handen trillend.
Ze greep haar tas, sjaal en jas en liep snel het restaurant uit, de kaarsverlichting, de muziek en de man die volgens haar anders had kunnen zijn, achterlatend.
De volgende dag kwam Violeta met haar gebruikelijke vlotte pas de studio van het radiostation binnen, haar sjaal losjes om haar nek.
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Haar uitdrukking was echter allesbehalve normaal. Ze was koud en afstandelijk, alsof er een deur was dichtgeslagen.
Hij vermeed oogcontact met James, die al bij het bedieningspaneel zat, de niveaus aanpaste en zachtjes voor zich uit neuriede.
“Hallo, Violet,” zei James luchtig. Hij keek op met een glimlach, maar die verdween toen ze hem voorbijliep zonder hem ook maar een blik waardig te gunnen.
“Gisteravond maakte ik me zorgen om je. Je bent zo plotseling vertrokken. Ik heb je proberen te bellen…”
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
“Het gaat goed met me,” onderbrak Violet op korte toon. Ze bleef in beweging en zette de tas met opzettelijke kracht op de grond.
James fronste zijn wenkbrauwen en deed voorzichtig een stap in haar richting.
‘Heb ik iets verkeerd gedaan?’ vroeg hij aarzelend, nu met een lagere stem.
‘Zeg het me maar,’ snauwde ze, terwijl ze hem eindelijk met een ijzige blik in de ogen keek. ‘Of vraag het aan Jane.’
De naam kwam als een klap in haar gezicht aan en ze fronste haar wenkbrauwen. “Jane? Hoe ken je haar?”
‘Je vriendin heeft me gebeld,’ zei ze koud. ‘Ze wilde weten wanneer je thuis zou komen. Maak je geen zorgen, ik heb je niet te lang opgehouden.’
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
“Violeta, wacht…”, begon James, terwijl hij zijn handen ophief alsof hij de onzichtbare storm die tussen hen op handen was wilde stoppen.
“Nog één woord,” onderbrak Violet, haar stem sneed als een mes door de kamer, “en je moet op zoek naar een nieuwe baan.”
James verstijfde, zijn mond een beetje open, toen weer dicht. Hij knikte stijfjes en ging weer zitten, zijn schouders hingen naar beneden.
De dag verliep in ijzige stilte.
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Halverwege de middag merkte Violet iets vreemds op. James leek niet langer gevangen in een leugen; hij leek oprecht van streek.
Zijn gezicht was bleek, zijn uitdrukking afwezig, alsof de last van de hele wereld op zijn schouders rustte.
De nieuwsgierigheid knaagde aan haar. Uiteindelijk betrapte ze zichzelf erop dat ze hem volgde toen hij het gebouw verliet.
Bij de ingang van het station stond een jonge vrouw te wachten. Ze had haar armen over elkaar geslagen en haar gezicht straalde woede en wanhoop uit.
“James! We moeten praten!” riep de vrouw, terwijl ze op hem afkwam.
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
James stopte abrupt en zuchtte. ‘We hebben niets meer om over te praten, Jane,’ zei hij, zijn stem vastberaden maar vermoeid. ‘Ik heb het je al gezegd: het is voorbij. Het duurt al maanden. Waarom laat je het niet gewoon los?’
“Maar ik hou van je! Niemand zal ooit zoveel van je houden als ik! Zelfs je collega niet,” snikte Jane, haar stem brak.
“Nu is het genoeg!” snauwde James. “Door de leugens die je haar hebt verteld, wil Violet me niet eens meer aankijken. Ik ben het zat, Jane. Blijf uit mijn leven.”
Jane barstte in tranen uit, haar schouders trilden terwijl ze voor de laatste keer smeekte, maar James gaf niet toe.
Uiteindelijk stapte hij in zijn auto en reed weg, James alleen achterlatend. Hij zakte de trappen van het gebouw af en begroef zijn gezicht in zijn handen.
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Violet aarzelde even voordat ze een stap vooruit zette. “James…”, zei ze zachtjes. “Ik heb alles gehoord.”
Hij keek op, zijn ogen vermoeid maar kalm. ‘Nu weet je wat ik probeerde uit te leggen,’ zei hij.
“Het spijt me,” zei Violet zachtjes, vol oprechte spijt. “Maar kun je het me kwalijk nemen dat ik het ergste veronderstelde?”
“Nee. Maar het zijn niet alleen mannen die kunnen liegen, zoals je kunt zien.”
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Uitsluitend ter illustratie. | Bron: Midjourney
Ze wist een lichte glimlach te ontlokken; haar verdedigingsmechanismen versoepelden.
“Misschien niet. Zullen we het nog eens proberen?”
James richtte zich op en er verscheen weer een sprankje hoop op zijn gezicht.
‘Waarom niet?’ antwoordde hij met een kleine glimlach op zijn lippen. ‘De avond zit immers al vol verrassingen.’
Vertel ons wat je van dit verhaal vindt en deel het met je vrienden. Het zou hen kunnen inspireren en hun dag opfleuren.
Vond je dit verhaal leuk? Lees dan ook dit: Elk jaar moest Sarah een nieuw excuus verzinnen om haar familie uit te leggen waarom ze niet op bezoek zouden komen. “Ik mis geen enkel familiefeest vanwege je ouders!”, hield haar man Peter altijd vol. Maar deze keer bleef Sarah standvastig en verdedigde ze haar familiewaarden. Lees het volledige verhaal hier .
Dit artikel is geïnspireerd op alledaagse verhalen van onze lezers en geschreven door een professionele schrijver. Elke gelijkenis met echte namen of plaatsen is puur toevallig. Alle afbeeldingen dienen uitsluitend ter illustratie. Deel uw verhaal met ons; het kan iemands leven veranderen. Als u uw verhaal wilt delen, stuur het dan naar info@amomama.com .
