“Help me haar omdraaien,” smeekte Foseca. Voorzichtig en respectvol legden de twee artsen het lichaam van de non met het gezicht naar beneden op de koude brancard.
Voordat hij begon, sloot Foseca zijn ogen, haalde diep adem en prevelde een gebed. Hij vroeg God om vergeving, want hoewel het zijn werk was, bezorgde het aanraken van iets heiligs op die manier hem een steek in de borst.
‘Geef me eens een schaar,’ vroeg hij. Camilo gaf hem het instrument en Foseca begon voorzichtig de achterkant van het habijt af te knippen, maar een paar centimeter was al genoeg om zijn ogen wijd open te doen sperren.
Wat hij daar zag was niet zomaar een tatoeage, maar een inscriptie, iets geschreven. “Zou het waar kunnen zijn?” mompelde Foseca, ergens tussen verbazing en nieuwsgierigheid in. “Ik vroeg hem: ‘Staat er iets, staat er iets geschreven?'” riep Camilo uit, terwijl hij nog dichterbij kwam.
Gedreven door een verlangen om te begrijpen, versnelde Foseca zijn bewegingen, waardoor de rug van de non volledig zichtbaar werd.
