Vervolgens mengde haar moeder zich in het gesprek.
Farah had niet door dat ze aan het meeluisteren was.
‘Na alles wat we voor je hebben gedaan?’, vroeg haar moeder.
Het was de zin die ze altijd gebruikten als ze niet wisten wat Farah precies verschuldigd was.
Haar vader belde later.
Zijn voicemail duurde zevenentachtig seconden.
Hij schreeuwde aanvankelijk niet.
Dat zou makkelijker zijn geweest.
Hij gebruikte die zachte, teleurgestelde stem waardoor Farah zich weer twaalf jaar oud voelde en zich schuldig voelde omdat ze iets wilde hebben dat alleen van haar was.
Om 21:42 uur had haar moeder zes berichten verstuurd.
Haar vader had twee voicemailberichten achtergelaten.
Haar zus stuurde één zinnetje via sms.
“Je zult er spijt van krijgen dat je ons hebt laten smeken.”
Farah maakte screenshots.
Ze heeft de voicemailberichten bewaard.
