Op zijn eerste avond zat Tom op zijn veranda en bewonderde zijn nieuwe huis. Toen zag hij het.
Een schaduw.
Iets – of iemand – bewoog achter het schuinstaande raam.
Zijn maag trok samen.
Hij pakte een zaklamp, klom de trap op en drukte zijn oor tegen de muur waar het raam had moeten zitten.
Stilte.
Geen ruimte. Geen verborgen plek. Alleen een massieve muur.
Misschien heeft hij het zich ingebeeld.
Of misschien ook niet.
Nacht drie: Het gefluister
Na drie nachten kon Tom het niet langer negeren.
Hij werd wakker door een zacht tikgeluid .
Vanuit het raam.
Maar er was geen wind. Geen boomtakken.
Er werd alleen maar geklopt.
Toen hij naar buiten keek, stokte zijn adem.
Het raam stond open .
En toch was de muur binnenin nog steeds solide.
Het raam is onbereikbaar. Het is niet mogelijk om het van binnenuit te openen.
Wie of wat had het dan geopend?
Nacht vijf: De waarheid
Vastbesloten om het mysterie op te lossen, klom Tom op het dak.
Zijn handen trilden toen hij naar het raam liep, zich schrap zettend voor wat hij zou aantreffen.
Hij keek naar binnen.
En ik zag een kamer.
Een kamer die niet bestond.
Stofbedekte meubels. Een schommelstoel die lichtjes beweegt. En in de verste hoek…
Een figuur.
Het draaide zich om.
En in de weerspiegeling van het raam zag Tom zichzelf.
Glimlachend.
Vanuit de kamer zelf.
