Onhandige, onregelmatige schetsen, bijeengehouden met stukjes witte medische tape. Potloodstreken bedekten het papier als een storm van kleur.
Stokfiguurtjes met gigantische hoofden.
Een lange man.
Een jonger kind.
En naast hen stond een vrouw met lang haar.
Boven elke tekening stond, in trillende letters, hetzelfde woord:
“Moeder”.
Er vormde zich een brok in mijn keel.
Ik liep dichterbij en merkte dat de tekeningen enigszins van elkaar verschilden. Op sommige hield de jongen de hand van de vrouw vast. Op andere stonden ze voor een huis. Op één tekening waren de drie figuren onder een enorme gele zon te zien.
Ze waren allemaal op dezelfde manier gelabeld.
Moeder.
