Ik had niet eens gemerkt dat mijn man achter me stond.
‘Je bent terug,’ zei hij zachtjes.
Ik draaide me naar hem om. Hij zag er uitgeput uit: donkere kringen onder zijn ogen, zijn schouders hingen naar beneden alsof hij al dagen niet had geslapen.
“Wat… wat is dit allemaal?” fluisterde ik.
Hij reageerde niet direct.
In plaats daarvan begeleidde hij me naar het kleine kamertje aan het einde van de gang.
Ik minderde vaart toen ik het ziekenhuisbed binnen zag staan.
De machines zoemden zachtjes. Buizen lagen over de platen gespannen.
