En daar was het.
Mijn stiefzoon.
Zo bleek.
Veel dunner dan voorheen.
Naast het bed stond een plastic bakje gevuld met kleine, opgevouwen papieren sterretjes.
Mijn man pakte er een en gaf die aan mij.
“Ze doet er eentje elke keer dat de pijn ondraaglijk wordt,” zei ze.
Ik keek neer op de fragiele ster, zorgvuldig opgevouwen in felblauw papier.
‘Hij denkt dat als hij duizend euro krijgt,’ vervolgde mijn man zachtjes, ‘je ja zult zeggen.’
Die woorden troffen me als een klap in mijn hart.
