Gemeten.
Elke stap droeg de last van het einde, maar Elias bood geen weerstand. Hij wankelde niet.
Hij liep gewoon verder.
Op een bepaald moment hief hij de spiegel weer op en ving een glimp van zichzelf op in het felle licht van de plafondlampen.
Voor het eerst in jaren keek hij niet weg.
Binnen in de kamer was alles gereed.
De stoel.
De bandjes.
De getuigen achter het glas.
Elias nam het allemaal rustig in zich op.
Hij ging zitten toen hem dat werd opgedragen en liet de bewakers hem vastzetten.
De spiegel rustte in zijn handen.
‘Nog een laatste woord?’ vroeg de gevangenisdirecteur.
Elias keek nog een laatste keer naar zijn spiegelbeeld.
Even was het stil.
