De bewaker aarzelde. In al zijn jaren in de gevangenis had hij veel laatste verzoeken voorbij zien komen. Sommige waren tragisch, sommige aangrijpend, sommige absurd. Maar dit – dit was anders. Het had een vreemd soort gewicht, alsof het verzoek zelf meer betekende dan het leek.
‘Ik zal het navragen,’ zei de bewaker uiteindelijk. ‘Maar ik kan niets beloven.’
De gevangene knikte. “Dank u wel.”
Zijn naam was Elias Varek, hoewel de kranten hem al lang geleden tot iets anders hadden gereduceerd: De Holle Man.
Een naam die voortkwam uit de verhalen rondom hem – verhalen over emotieloze misdaden, over berekende wreedheid, over een man die, volgens getuigen, helemaal niets leek te voelen.
Geen woede. Geen spijt. Geen angst.
Het proces verliep vlot. Het bewijsmateriaal was overweldigend. De straf was onvermijdelijk.
Dood.
En toch wilde Elias Varek, in de laatste uren voordat het vonnis zou worden voltrokken, alleen nog maar naar zichzelf kijken.
